In den beginne..
We waren een jaar of 12. Op de televisie een reclame van de Koninklijke Marechaussee. Motoren die in kolonne reden om zo de Koningin te begeleiden. Mijn vriend en ik keken elkaar aan en we zeiden allebei in koor: Dat wil ik later worden! Motoragent bij de Koninklijke Marechaussee.
De pubertijd
Nog een paar weken tot mijn 16e verjaardag. De grappenmaker in mij had voor de gein mijn goedgelovige nichten wijs gemaakt dat ik een schakelbrommer had gekocht. Gewapend met foto’s en de bijbehorende Marktplaats advertentie heb ik mijn ouders ingelicht over de grap die ik had uitgehaald. Mijn passie om motoragent bij de Marechaussee te worden was met de jaren al verdwenen, maar ik was altijd nog wel gefascineerd door de tweewielers.
Mijn ouders zeiden vroeger altijd dat als ik niet zou gaan roken en geen brommer zou gaan rijden, dan zouden zij mijn autorijbewijs betalen. Ik was als kind zijnde al net zo gek van auto’s als dat ik later van motoren zou worden. Daarom was ik enigszins verbaasd over het feit dat mijn ouders een aantal dagen later na mijn grapje vroegen of ik binnenkort eens voor een brommer wilden kijken. Ik ging naar het beroepsonderwijs en dat zou wellicht toch handig voor me zijn met reistijden. Hier hoefde ik natuurlijk niet lang over na te denken.
Een aantal weken later was het al zover. Ik had een schakelbrommer uitgekozen en kon die op mijn 16e verjaardag ophalen. Een knaloranje Derbi Senda X Race R schakel crossbrommer. Er was maar één probleem. Je moest namelijk wel in het bezit zijn van een bromfietscertficaat. Gelukkig was de rijschoolhouder een eindje verderop in de straat in staat om op mijn 16e verjaardag ’s ochtends nog een plekje te bemachtigen bij het CBR. ’s Ochtends je certificaat halen en ’s middags je brommer ophalen. Spannend, maar het is gelukt. Twee jaar lang door weer en wind. Mijn brommer heeft veel meegemaakt en ik heb veel ervaring opgedaan. Rijden in de sneeuw, een valpartij, stunten in de maisvelden, elke dag naar school, naar voetbal en ga zo maar door. Mijn brommer en ik waren 2 jaar lang onafscheidelijk.
18.. en dan?
Zoals mijn ouders (deels) hadden beloofd kreeg ik van hen het rijbewijs voor mijn 18e verjaardag. Net als mijn bij mijn bromfietscertificaat had ik mijn eerste rijles op.. jawel, mijn 18e verjaardag. Twee maanden later zat het roze pasje al in mijn portemonnee en had ik de auto van mijn moeder geconfisqueerd. Mijn ideaalbeeld was dat ik direct na mijn autorijbewijs door zou gaan voor mijn motorrijbewijs. Ik had inmiddels twee jaar lang het tipje van de sluier mogen ervaren en dat smaakte naar meer.. veel meer.
Na een avondje discussiëren met mijn ouders heb ik de knoop doorgehakt. Ik ging mijn motorrijbewijs niet halen. Ik had begrip voor hun standpunten. Je bent op de motor natuurlijk een stuk kwetsbaarder. Daarnaast zijn mijn ouders zijn voor mijn geboorte een kind verloren, mijn moeders opa is in het verkeer omgekomen en ze heeft ook nog een motorongeluk zien gebeuren, waarbij de motorrijder om het leven is gekomen. Het was een beetje een emotionele avond en deze heeft mij toen overtuigd om niet te gaan motorrijden.
De kriebels..
De jaren gingen voorbij. Ik vond het altijd jammer dat ik niet direct door heb gepakt, maar ik had teveel respect voor de belofte die ik heb gedaan. Een oud klasgenoot van mij, waarmee ik samen op de brommer naar school kachelde, haalde wel zijn rijbewijs. Hmm, interessant. Nee, ik heb het beloofd. Ik ga dit niet doen.
Nadat een vriend direct op zijn 18e eerst zijn motorrijbewijs haalde hebben we stiekem wel af en toe wat rondjes gereden. Wel buitenaf en veilig met een motorjas en motorhelm op, maar dus wel zonder rijbewijs. Wat een geweldige ervaring. Een paar jaar later gingen 2 van mijn beste vrienden lessen. Shit.. Het kostte behoorlijk wat moeite, maar ik heb geprobeerd dat zoveel mogelijk op afstand te houden. Er gingen heel wat jaren voorbij, tot aan het begin van 2019. Ik ontmoette de liefde van mijn leven en je raad het wellicht al. Ze rijdt motor. Niet zomaar een motor, maar ik een dikke vette Honda CBR 954RR Fireblade.. heel erg shit. Wat nu? Mijn belofte dan?
Als kers op de kaart belde mijn vriend waarmee ik vroeger de Marechaussee reclame heb gezien ook nog op met dat hij zijn motorrijbewijs wilde gaan halen en of ik dat dan niet samen met hem wilde doen. Toen was het gebeurd. Het was voor mij geen optie meer om me aan mijn belofte te houden waar ik me al 12 jaar lang aan vast hield.
Overstag gaan
Ik had mijn vader al geïnformeerd en samen met hem een plannetje gesmeed hoe ik dit het beste aan mijn moeder kon gaan vertellen. Op van de zenuwen een appje gestuurd of ik vanavond even met ze kon praten om het nieuws te gaan vertellen. Dat was akkoord. Totdat ik ’s middags een telefoontje kreeg van mijn moeder… stomverbaasd nam ik op. Waar zal dit heen gaan? Mijn vader zou toch niks tegen haar zeggen? Dat had hij dus wel. Mijn moeder begon direct met de woorden. “Je vader heeft het me verteld en ik begrijp het hoor. Je hoeft niet zenuwachtig te zijn om het te vertellen. Ik snap dat je dit wilt doen. Ik vind het ontzettend eng, maar mijn zege heb je”.
Wat een gevoel gaf dit zeg.. 12 jaar lang heb ik niet gedaan wat ik eigenlijk het allerliefste had gedaan in mijn leven.. Motorrijden. En nu ging het toch echt gebeuren. Ik zo impulsief als dat ik kan zijn liet er natuurlijk geen gras over groeien en samen met mijn kameraad heb ik direct diezelfde middag nog een try the bike geboekt. Een paar weken later begonnen we aan de lessen en uiteindelijk heb ik in de zomer van 2019, 12 jaar na mijn belofte, alsnog mijn grootste droom waar kunnen maken. Het roze pasje met het A rijbewijs erop. Het leuke aan mijn moeder is, dat wanneer ze dan overstag is ze dan ook all-in gaat om te helpen met motorkleding en zelfs het uitzoeken van een motor. Ondanks dat ze het spannend vindt ziet ze hoeveel geluk het mij brengt en daar helpt ze dan graag aan mee!
Van hobby naar werk
Ik ben nu bijna 4 jaar verder en rijdt op mijn 2e motor. Ik begon met een Honda CBR600F uit 1995. Een schitterend exemplaar en heerlijke sportieve beginnersmotor. Echter merkte ik dat de zithouding voor mij niet helemaal lekker was, dus na iets meer dan een jaar heb ik deze ingeruild voor een Kawasaki Z750. Een heerlijke naked met pit en voor mij een perfect zithouding.
Ik merk dan mijn passie alsmaar toeneemt. Ik vind alles leuk wat ook maar iets met motoren te maken heeft. Uiteindelijk lijkt het me heerlijk om fulltime met motoren bezig te zijn, maar ik begin graag klein en simpel. Hoe houdt je het spannend? Wat mij betreft door niet al je fiches in 1x in te zeten maar lekker rustig te spreiden. Zo ben ik dus onlangs begonnen met Motorblogje. Een website in opbouw waarin ik graag mijn ervaringen deel met de medemens die ook een passie voor motoren heeft. Ik zit bomvol goede ideeën met betrekking tot de website en we gaan er wat moois van maken.