Motorrijder, geniet er nog maar even van, nu het nog kan
Ik heb helemaal niets tegen motorrijders. ‘Alleen zouden ze eigenlijk’, zoals rechtgeaarde Rotterdammer Jules Deelders het ooit zo tactvol verwoordde over Amsterdammers, ‘hun hart gekookt op hun rug moeten hebben hangen’. In die mening loop ik alleen een beetje voor op de goegemeente, een jaartje of twintig, naar schatting. Want dan is het imago van de motorrijder dezelfde als nu dat van Elon Musk. Ooit een gewaardeerd lid van de mondiale samenleving, een strijder tegen klimaatverandering, tegenwoordig ligt in de beeldvorming het accent op zijn megalomane kanten. Zo zal ook die van de motorrijder de komende jaren drastisch veranderen.
De trend daartoe is al enige tijd ingezet. De eisen die we als samenleving stellen aan veiligheid wordt geleidelijk aan steeds hoger. Dat is bijvoorbeeld af te lezen aan de auto. Ooit kreeg die ruitenwissers, eerst als luxe add-on, daarna omdat de overheid het toch wel zo verantwoord achtte als de automobilist ook bij regen enig zicht had en het verplichtte. Hetzelfde traject volgde de (driepunts) veiligheidsgordel, eerst voorin en later ook achterin, de rechterbuitenspiegel, de kreukelzone, de airbag (eerst alleen voor de bestuurder, later overal), de babystoeltjes…. Inmiddels belaagt een beetje moderne wagen je met tal van piepjes, niet alleen voor die niet-ingeklikte gordel of je fractioneel te hoge snelheid, maar ook voor het zonder richting aangeven wisselen van rijbaan, voor een aanstaande file of een te lage bandenspanning. De volgende – AI-gedreven – stap is dat de automobilist niet langer gewaarschuwd wordt, maar volledig uit het autonome auto-rijproces wordt geëlimineerd. Ooit zeggen we tegen onze kleinkinderen: ‘Vroeger, dan ree je met 100 kilometer per uur over de snelweg en mocht helemaal zelf gaspedaal en stuur bedienen!’ ‘Echt waar, opa? Maar dan kon je toch zomaar ergens tegenaan rijden…?’
Niet alleen de veiligheidseisen worden steeds hoger, we accepteren met zijn allen ook steeds minder lawaai en uitstoot. Niet van fabrieken, vliegtuigen, melkveehouders en al helemaal niet van de buren, maar evenmin van motorrijders. En laat nu juist die laatste groep die acceptatiegrenzen van veiligheid, lawaai en uitstoot voluit tarten. Dus, beste motorrijder – het is u niet gegund – maar vooruit: geniet nog maar even van die adrenalinestoot als je die lange, doordraaiende bocht net wél gehaald hebt, geniet nog maar even van je Dr. Jekill & Mr. Hyde in de open stand, snuif nog maar in die loodhoudende uitlaatgassen van je groepsgenoten voor je, vergenoeg je nog maar een keer over de verschrikte gezichten als je oorverdovende weg accelereert bij een stoplicht. Geniet daar nog maar even van. Want binnenkort is het afgelopen.
Binnenkort wordt de gyroscoop verplicht dus vallen is er niet meer bij, evenmin de trill seekers-kans daarop. Het snelle bochtenwerk wordt door de niet-te-omzeilen snelheidsbegrenzer in de kiem gesmoord. Trek je toch een keer te snel en te lawaaierig op bij het stoplicht dan geven mandatory onboard acceleratie- en decibelsensors dat volledig automatisch door aan het CJIB. En weet je je aan al die inbouwde technologieën te onttrekken, door wat chips te shoppen op het dark web, dan ben je in eerste instantie – laten we zeggen – ‘ondeugend’. Maar die maatschappelijke duiding zal snel veranderen in ‘onverantwoord’, daarna in ‘asociaal’, in crimineel’, ‘misdadig’ en uiteindelijk in ‘terroristisch’, in ‘net zo door en door slecht als een Elon Musk’.
Helaas, zover is het nog niet. Dus moet ik op mijn mtb op zonnige zondagmorgens voorlopig nog de keerzijde van de vrijheid van motorrijders ondergaan als die in grote groepen met veel lawaai en stank langs komen stuiven. Maar – laat ik eerlijk zijn – mijn ergernis is ook ingegeven door jaloezie. Ooit, als puber, reed ik met mijn Puch de vonken uit de straatstenen. Het ding haalde niet de snelheid van de Yamaha’s en de Kreidlers, maar had wel een bizar laag zwaartepunt, dus in de bochten maakte je het weer goed. Vervolgens werd ik milieubewust en paste motorrijden niet meer bij mijn identiteit. De broodnodige sensatiezucht haal ik al jaren uit afdalingen met de racefiets. En uit het bochtenwerk op de mtb-monotrails. Dat laatste tot ergernis van de groepen wandelaars waarmee het bos sinds corona in toenemende mate gedeeld moet worden. Motorrijders, bij wijze van troost: denk maar niet dat de machtige vijfde colonne van wandelaars ons wel vrijuit laat gaan.