Het werd weer eens tijd. Tijd om een weekendje weg te gaan op de motor. De oppas was geregeld en het verblijf geboekt.

Autobahn

Om het meeste uit onze twee volle rijdagen te halen, hebben we ervoor gekozen om donderdagavond al lekker die kant op te knallen. Nou ja, lekker.. op de Kawa is Deutsche Autobahn rijden een flinke buikspieroefening kan ik je vertellen.. Niet lullen, maar poetsen zeggen we dan maar. Na 2,5 uur doorbikkelen kwamen we aan op onze bestemming. Wat heel relaxed was dit keer, is dat een van ons met de auto reed en daarmee alle bagage mee kon nemen.

Het verblijf

Dit keer hebben we als verblijfplaats niet gekozen voor een motorhotel in God verlaten dorpje, maar voor een compleet appartement op 3 min. lopen van het centrum van Willingen, bij Fewo A am Kurpark. Een heerlijk appartement met uitzicht op de pistes van Willingen. Bij binnenkomst moesten we wel even de ramen openzetten, aangezien de verwarming op volle toeren draaide. Misschien lekker in de winter, maar in de zomer toch een beetje overdreven. Daarna eerst lekker naar bed!

De routes

Normaliter bedenk ik alle routes helemaal zelf. Dat heb ik dit jaar anders gedaan en de route door AI laten bepalen. Die heeft tips gegeven, waarop de routes gebaseerd zijn. De afgelopen keren zijn we vooral langs de mooie meren gereden. Dit keer besloot ik juist voor andere wegen te kiezen.

De vrijdag

De eerste rijdag hadden we geen bijzondere stops gepland, maar was ons primaire doel om gewoon lekker te rijden. Wel maakten we even een stop bij de Kahler Asten. Een van de hoogste punten van het gebied met een prachtig uitzicht. Bovendien een mooie plek voor de eerste sanitaire stop. De weg ernaartoe bestond uit los grind dat nog volledig in gereden moest worden, dus besloten we om maar heel rustig naar boven te tuffen. Het uitzicht was zoals gewoonlijk weer fantastisch. We vervolgden onze reis via mooie wegen en kleine dorpjes. We kwamen langs een van onze favoriete punten met leuke haarspeldbochten. Helaas is het rijden van deze weg wel eens leuker geweest. De weg zat dit keer vol met van die zwarte smurrie om gaten op te vullen. Asfaltpleisters noemen we ze. Het voordeel is dat er geen gaten in je wegdek zitten. Het nadeel is dat deze “pleisters” bij warm weer net zo beweeglijk zijn als een klein kind dat te veel suiker heeft binnen gekregen. Niet heel fijn dus als je op de motor zit. Ook hier deden we extra voorzichtig en vervolgden onze weg. De tijd vloog voorbij. De maagjes begonnen te knorren en we besloten dat het tijd werd voor een lekkere lunch. Maar Duitsland blijft Duitsland, dus veel is gewoon dicht overdag. Gelukkig kwamen we een plek tegen die nog wél net open was, een pizzeria. Nadat we verzadigd waren konden we onze mooie slingerweg weer vervolgen. We stopten nog een keer om wat water te drinken en een gezonde snack te verorberen om vervolgens terug te gaan naar ons appartement. De eerste rijdag zat erop en na het eten en douchen sloten we dag af met een Exit spel.

De zaterdag

Op dag twee was er naast motorrijden ook tijd voor ander vertier. Na het ontbijt pakten we onze spullen en gingen op pad. 5 minuten later waren we bij onze eerste stop. Een zomerrodelbaan. Want ja, dat hoort er toch een beetje bij! Het was een leuk weerzien met de plek waar ik mijn eerste meters skiën heb afgelegd. Ja, toen lag er af en toe nog échte sneeuw in Winterberg.

De rodelbaan was anticlimactisch. Ik ben geen diehard rodelbaan connaisseur, maar deze stelde toch wel heel erg teleur. Drie flauwe bochten en we waren weer beneden… We stapten weer op de motor om de route te vervolgen. In het voorbijgaan zagen we de tekst ‘Wasserfall’ op een bord staan. Zonder logisch na te denken, weken we van de route af om deze mooie wasserfall eens even te bewonderen. Toen we aankwamen drong de logica tot ons door dat Wasserfall gewoon een klein dorpje was. Voor een waterval heb je natuurlijk ook wel water nodig en we bevonden ons met name tussen de weilanden. Nou ja. Ons geluk is dat er op de route naar Wasserfall een picnic tafel stond met prachtig uitzicht. Tijd voor een slokje water en wat foto’s. Na het middaguur besloten we lunch te halen bij een lokale Konditorei. Na een ietwat kleine, maar wel hele lekkere sandwich en gebak gingen we weer verder. We kwamen bij de Biggesee bij motorstop Biggie Grill. De parkeerplaats was afgeladen met motoren. Daar moesten we dus even stoppen. Dit was ook een welkome stop, want het was ‘s middags flink warm geworden. Even de schaduw opzoeken en wat water drinken kwam ook wel goed uit. Nadat we waren afgekoeld en de mannen klaar waren met kwijlen over alle mooie motoren die er stonden, gingen we weer verder. Terug naar ons appartement.

We besloten te eten in het bruisende Willingen. We waren moe en hadden ontzettend honger en hadden daarbij geen zin om uitgebreid een restaurant uit te kiezen. We kozen uiteindelijk voor Die Schmiede. Het drinken was er redelijk snel, maar het voorafje dat we hadden besteld kwam maar niet. Het bleek dat ze dit waren vergeten. Zelf was ik enorm ‘hangry’ dus dit hielp allemaal niet mee. Het werd uiteindelijk gebracht en een van de gerechten was van het huis! Heel netjes.

De rest van de kaart zag er niet heel geweldig uit, waardoor we besloten om op zoek te gaan naar het volgende restaurant. We kwamen terecht bij Don Camillo. Na een heerlijk te hebben gegeten gingen we terug naar ons appartement om te slapen.

Terug naar huis

Aangezien we zondag nog onze zoon op gingen halen, besloten mijn vrouw en ik wederom via de autobahn naar huis te rijden waarbij we de laaste 20 minuten nog werden getrakteerd op een flinke regenbui! Bikkels als dat wij zijn, boeide ons het helemaal niks! We waren bijna thuis en stonden te popelen om onze zoon weer te zien!

Andere berichten

De afscheidsrit

Sauerland 2026

Het verhaal van… Ome Martin